Luna

26 september

 

Luna, wat ben ik blij met haar.  Ze  kreeg een  fijne behandeling van de osteopaat waar ze zichtbaar van genoot op de eerste controle momenten na waar ze even gevoelig werd geraakt. Er is een start gemaakt, in één keer alles voor elkaar maken was niet mogelijk. Er zou te veel onbalans optreden.  Ze is uit balans door overbouwdheid, onderstand voorbenen, scheef zijn  en op voor rustend  ook nog op wat weke kogels en gebroken voetassen.  (hoef niet recht onder kogel is een eenvoudige uitleg)

 

De onbalans, onderstand, overbouwdheid en het hangen op voor maakt ook dat ze geen rust kan vinden met rijden.  Luna werd met het hoofd afgebogen gereden waardoor de druk op de voorhand nog groter werd.  Voor Luna gaf dat het gevoel voorover te kantelen omdat haar bekken ook nog vaststond in gekantelde stand met strakke gevoelige spieren in dat gebied.   Dan rest er een ding te doen voor haar en dat is vóórwaarts lopen om het gevoel letterlijk voorover te vallen te ondervangen.  Achter komt niet mee zodat er daar geen spierontwikkeling kan ontstaan. Daardoor zijn zijkanten achterhand onbespierd,  is bij lendenen een scherp beeld te zien met gevoelig spieren en is er geen broekspierontwikkeling. 

 

De osteopaat  viel de vermoeidheid meteen ook op en de strakheid en scheefheid achter.  Er is een mooie start gemaakt Luna los te maken, spieren te ontkrampen/ontspannen en haar te helpen haar (horizontalen) evenwicht te vinden. Zoals je op de foto kunt zien is ze getaped. De kogels voor blijf ik voorlopig zelf tapen om met deze steun,  áchter te helpen tot rust te komen.  Als ze meer op kracht komt, is de kans goed aanwezig dat ze zichzelf meer gaat dragen en de kogels voor daardoor nog wat meer ontlasten en liften. 

 

Een prachtige start om mee verder te kunnen. We gaan ervoor.

 

Hieronder wat foto's van de behandeling en later lekker op de wei bijkomen van al dat gedoe aan haar lijf. 

 

  

 

19 september

 

 

Luna landt, ze aardt, voelt zich thuis. In recordtempo. Geweldig!  Alles wat ik doe of geef slaat enorm aan. Haar oogopslag verlevendigt, haar vacht glimt me tegemoet. Wat ben ik er blij mee!

 

Hieronder een ingesproken video van Luna op de wei en een foto van de oogopslag dag één (l) en vijf (r). 

 

17 september

 

Ze blijft op een veel groter stuk weiland ook volkomen rustig en loopt uren heerlijk te grazen. Top! Zo blij daarmee. Zo kan ze heerlijk haar overbelaste koppie leegmaken. Zelfs het wegbrengen van Dunja en Pippi vanmorgen vroeg naar een groot stuk land hier 100 meter verderop gaf geen drukte. Mijn aandacht, de rust hier, het doet haar goed. Ik bespeur kleine momenten iets van verzachting in haar ogen. Momenten met iets van openheid, doorbreken van de aversie tegen het leven zoals ze het beleefde.  Leuk dat ze meteen aan komt lopen als ik met de camera verschijn. 

 

Op de andere foto lekker slapen, rusten en uitbuiken daarna. Want de vermoeidheid is er natuurlijk nog wel.  Dat heeft tijd nodig.  En een leuk contactmoment met Dunja. 

 

 

 

16 september

 

Blij hoe het gaat met Luna. Met wat hulp gisteren om haar stal te gaan gebruiken, doet ze dat nu zelf.  Ze loopt lekker naar binnen om te eten en eet ook goed.  Het traumamiddel likt ze gretig op, dus dat is in ieder geval een schot in de roos.  Morgen hoop ik te kunnen starten met behandeling voor de maag.  De vacht is niet zoals die moet zijn ook, nog een teken aan de wand dat de maag niet lekker is.  Dus veel drang van mijn kant om daarmee bezig te kunnen. 

 

Ze is al wat aan het landen. Rustig op paddock en (klein stukje) wei.  Vandaag met een deken op voor het veel frissere weer, ze stond te bibberen bij het eerste buitje. De weerstand is  niet wat het zou moeten zijn.  Maar ook dat komt goed.  Haar lekker in de watten leggen nu, ze geeft een doodmoe beeld vandaag. Op paddock komt ze naar me toe voor een aai en ook de energiebehandelingen die ik voor het eerst gaf gisteren ondergaat ze gapend en met een beentje op rust. Heerlijk. Ze laat spanning en enorme vermoeidheid los. Dat is wat ik graag wil zien. 

 

Een aandoenlijk dier en wat prachtig om dit te mogen en kunnen doen. Luna springt ook zo mijn hart weer in, wat een mooie meid!

 

Op de foto hieronder een vermoeide Luna. Vermoeid "gewoon" van alles. 

 

 

 

14 september

 

Daar is ze dan. Mijn nieuwe ster en projectpaard Luna. Geboren 2015 en ongeveer 1,57. Luna komt uit Spanje en is begin dit jaar in Nederland aangekomen in zwaar verwaarloosde toestand.  Een hele lieve dame heeft zich over haar ontfermd met de bedoeling op haar gemak voor normaliseren gewicht, behandeling osteopaat en verzorging voeten en tanden  te zorgen, het rijden te bevestigen en dan dit najaar een nieuwe permanente plek te zoeken voor haar.  Mooi op tijd voor weide en stallingsproblemen zouden ontstaan.  Maar met Luna is deze periode van herstel veel te kort gebleken en lichamelijk en geestelijk zijn er dingen over het hoofd gezien die nog veel aandacht nodig hebben .

 

Op de onderstaande video hoor je me hardop denken bij de beelden die ik dan bekijk van de eerste sessie met Luna in de longeerbak.  Bezig zijn zo vergt verdeelde aandacht, enerzijds lichaam en anderzijds en vooral, interactie en poging tot verbinding.  Terug kijken is altijd weer extra verhelderend.

 

Luna laat een strak lijf zijn, geen mogelijkheid tot ook maar iets buiging in het lijf. De achterbenen knikken, lopen in ongelijke passen en het bewegingsbeeld is ongecoördineerd.  Testen doet geen ataxie vermoeden.  Luna heeft een enorme onderhals.  En een broken neck syndrome, één schouder zit nog vaster dan de andere, beide niet soepel,  ze heeft een pijnlijke rug, krimpt weg bij aanraking van de lendenen aan één kant, andere kant licht gevoelig,  ze is ongekend scheef, bekken , SI,  of beide zijn niet in orde.  Luna heeft maagklachten, staat sterk opgetrokken en is nerveus. 

 

In de omgang toont ze iets van zichzelf, van haar eigenheid.  Ik zie een heel sensitief paard die zich zo ontzettend graag zou willen kunnen verbinden. Luna is zachtaardig en toegankelijk maar durft niet goed.  Haar blik is naar binnen gekeerd gelijk manegepaarden dat vaak hebben. "Ik leef, maar tune liever uit, kan dit leven niet verdragen".  Onbegrepen, over het kunnen gedrukt, gepijnigd, ongezien en niet gewaardeerd. 

 

De vorige eigenaar heeft al heel wat bereikt als ik hoor hoe ze daar maanden aan een stuk vol stress zat. Nu is er al genoeg zelfvertrouwen om op dag  één rustig op een nieuwe plek een poos op de paddock te doezelen. Ze is dus in de afgelopen maanden al mooi gegroeid. Geweldig. Het is geen constante "staat van zijn",  maar dat ze zulke periodes laat zien en niet aldoor met scherp gespitste oren en aangespannen lijf de omgeving staat af te turen of rond ijsbeert is super. 

 

Er staan al heel wat dingen op stapel. Volgende week komt een behandelaar die een breed scala aan behandelmethoden in haar pakket heeft.  De week erna van de rug foto's en van de rechter kogel achter en gebitsbehandeling.  Ik start met behandeling van de maag zodra de spullen binnen zijn en een traumamiddel krijgt ze nu al.  De smid komt komende week. Verder veel aandacht maar geen werk. Haar lijf staat het niet toe en ook tussen de oren heerst een schreeuw om rust en kans tot landen, tot aarden en om zichzelf vinden in deze voor haar moeilijke wereld.  

 

Hieronder vind je de video van onze eerste werksessie, een foto van de start bij de vorige eigenaar, 2 foto's met daarop de in zichzelf gekeerde blik, en een foto van de dag van aankomst,  de verte in turend. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0